Het Loosterveld

van oude paden naar nieuwe wegen,
Nederlands sjamanisme


Nederlands sjamanisme

Van oude paden…

Het was in de oude steentijd dat de eerste mensen, in wat tegenwoordig Nederland heet, rondtrokken. De vrouwen leidden de gemeenschap. Ze leefden van wat ze verzamelden in de natuur aan noten, vruchten en knollen. En van de jacht. Het leven was eenvoudig en vredelievend.

De mens leefde in verbondenheid met de natuur. Het dagelijks leven stond in het teken van vruchtbaarheid. Genoeg te eten betekende volle wiegen. Daarom trok de stam van tijd tot tijd naar een nieuwe plek. Daar bouwden ze van takken en bladeren hun hutten. Zo werd een plek niet uitgeput en de kans op voortbestaan vergroot.

Alles in de natuur, iedere boom, struik en steen had een ziel, ademde de Grote Moeder. Zij was het die werd aanbeden. De Grote Moeder sprak door de natuur met de spiritueel leider, de sjamaan. Zij gaf die boodschappen door aan haar stam. Ieder mens was verantwoordelijk voor zichzelf. Leefde je niet in verbondenheid met de natuur, raakte je in onbalans en werd je ziek. De sjamaan kon die ziekte, die onbalans genezen. Zij herstelde de verbondenheid met de natuur met een ritueel. In alle eenvoud, liefde en zachtheid.

Eeuwen later, in de nieuwe steentijd, vestigde de mens zich in huizen. De man nam de macht. In diezelfde tijd kwamen goden en godinnen waaraan men zich kon spiegelen. De eigen wil werd de wil van de goden en godinnen. De vervreemding van de natuur was begonnen. Ondanks dat werd de Grote Moeder nog steeds vereerd. En de natuur was nog steeds bezield. De Grote Moeder sprak nog altijd door de boom, door de linde. Langzaam maar zeker veranderde dat. Iedere boomziel had zo zijn of haar eigenschappen. De linde bijvoorbeeld, was de boom van de liefde en van vruchtbaarheid. Die eigenschappen werden overgebracht op een god of godin. De boom was niet langer een middel om contact met de Grote Moeder te maken. De goden en godinnen huisden in de bomen.

Rond het begin van onze jaartelling bevolkten de Germanen Nederland, vooral boven de rivieren. De vrouwelijke zieners, die de Grote Moeder aanbaden, stonden nog altijd in groot aanzien. De bomen waren heilig. Het genezen van ziekte gebeurde niet meer door onbalans in zichzelf met de bezielde natuur te herstellen. Dat gebeurde nu door de bomen. Men hing lapjes in de takken om zo de ziekte over te dragen aan de boom. Zo ontstonden de lapjesbomen.

Freija, de godin van de vruchtbaarheid, huisde in de linde. Maar waar eerder de goden de bomen niet konden verlaten, kon dat nu wel. En er was nog meer veranderd. Niet alleen de boom had een ziel, ook een plek kon een ziel hebben. Dat was een krachtplek, een plek waar de energie speciaal was. Een loo, een open plek in het bos, was zo’n plek. De Germanen hadden daar hun offerplekken.


Toen het christendom in Nederland zijn intrede deed, hebben de christenen er alles aan gedaan om de verering van bomen, goden en godinnen uit te roeien. Heilige bomen werden gekapt. Maar de oude gebruiken waren hardnekkig en dus werden die gebruiken gekerstend. Er staan nog altijd lapjesbomen, vaak in de buurt van oude kerken. De linde werd niet gekapt. In de linde werden Mariabeeldjes gezet. De linde, boom van de Grote Moeder, boom van Freia, werd de Mariaboom. Maria, boodschapper tussen mens en God, net als de linde tussen mens en Grote Moeder. De manier van denken en namen van goden en godinnen veranderden. Maar in essentie bleef de ziel van de boom gelijk.

Ook nu heeft alles in de natuur nog altijd een ziel. Al Wat Leeft, iedere boom, bloem en steen heeft een ziel, ademt de Grote Moeder. Tegenwoordig noemen we haar Moeder Aarde. Haar adem, haar ziel, is verbonden met onze natuur. Ook krachtplekken zijn er nog altijd. Een loosterveld, een groot open veld in het bos, is voor mij zo’n plek. Als je ‘door de bomen het bos niet meer ziet’, is een loosterveld een goede plek. Het geeft je de ruimte om om je heen te kijken. Om zo weer overzicht over je leven te krijgen. Het is een plek om te ademen. Een plek om je te verbinden met de ziel van Moeder Aarde, met je eigen ziel. Om zo weer te ervaren wie je werkelijk bent, helemaal jezelf, in je kracht, in je zachtheid, goed zoals je bent.

… naar nieuwe wegen

Mijn pad, het pad van de sjamaan, heeft haar weg gevonden vanuit de oorsprong naar een hedendaagse manier van werken. Ik werk met de helende kracht van Al Wat leeft zoals bomen, dieren en stenen. Vanuit verbondenheid met Moeder Aarde, de spirits en de voorouders. In alle eenvoud en zachtheid. Afgestemd op jou en de vraag waar je mee komt.

Er zijn verschillende mogelijkheden. Bijvoorbeeld een consult sjamaans helen, waarin ik op verschillende manieren vanuit verbondenheid met de bezielde natuur een healing aanbied. Of tijdens de opleiding tot Nederlands sjamaan, waarin ik jou begeleid op je eigen weg. Ik organiseer een verdiepingsweek op Gran Canaria, waar we ons verbinden met de krachtplekken. Ik geef workshops en ik sta op verschillende festivals, waar ik consulten en workshops verzorg.

Waar je ook voor komt, of het nou een consult, een healing of iets anders is, ik begeleid je op je levenspad op een manier die bij jou past. In eenvoud en zachtheid. Om je weer te her-inneren, te zijn wie je werkelijk bent, helemaal jezelf, vol in je schoonheid, in je zachtheid, in je kracht.