Het Loosterveld

van oude paden naar nieuwe wegen,
Nederlands sjamanisme

Krachtvoorwerp maken

Binnen het sjamanisme worden rituele voorwerpen, ook wel krachtvoorwerpen genoemd, gebruikt. Een krachtvoorwerp kan voor verschillende doelen worden gemaakt. Een ratel wordt bijvoorbeeld gebruikt in een ceremonie, om contact te maken met de spirits. Een krachtvoorwerp kan ook gedragen worden als hanger. Of op een plek gelegd om daar zijn werk te doen. Dan is het gemaakt met een intentie voor de drager, of de ruimte waar het neergelegd wordt. Die intentie kan heling zijn, transformatie, steun of energie. Door met een intentie een voorwerp te maken, geef je het een doel en kracht. Is het klaar, dan wordt de intentie met een ceremonie bekrachtigd en is het een ritueel voorwerp, een krachtvoorwerp.

Van oudsher wordt er met materialen uit de natuur gewerkt, takken, veren, stenen, maar ook dierenhuiden en vleugels van vogels. Ik werk met materialen waar geen dode dieren voor nodig zijn, zoals wol om te vilten, kruiden, zaden en zand of kleine steentjes. Wat ik zo fijn vind aan het maken van een krachtvoorwerp, is dat je wat jou beweegt vorm geeft. En daarmee bestaansrecht. Verdriet wat er mag zijn, net als pijn of plezier. Alle emoties die tijdens dat maken naar boven komen, mogen er zijn. En, heel fijn: iedereen kan het, je hoeft niet creatief te zijn.

De krachtvoorwerpen die ik maak, vinden inspiratie in het Nederlands sjamanisme. Wil je dat ik een krachtvoorwerp voor je maak? Dat kan, mail me dan over de mogelijkheden. Maar natuurlijk kan je er ook zelf één komen maken.

Troosttranen

Het miezerde. Ik zat onder een grote beuk, een kroezeboom. Een boom die vroeger een grens aangaf. Het bladerdak hield me droog. Langzaam maar zeker vormde de miezer druppels aan de takken. En die druppels vielen om me heen op de grond. Het lijken wel tranen, dacht ik. De koortsboom van vroeger, toen men een lapje aan de boom hing voor genezing, heeft plaats gemaakt voor een troostboom waaraan tranen hangen. Tranen die troosten, ongeacht welk verdriet.

En daarmee was het idee voor troosttranen geboren.

Verdriet en rouw, het gevoel van gemis, verlies, het kan heel pijnlijk zijn en diep gaan. En iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. Rouw is de keerzijde van houden van. Houden van iemand, of van iets, je werk bijvoorbeeld. Dat houden van iemand of iets kwijtraken, maakt dat je uit evenwicht raakt, verdrietig bent, soms zo erg dat je fysiek ziek wordt. In de rouw ben je niet alleen na het overlijden van een dierbare. Iedere vorm van verlies, of het nou werk, gezondheid of een scheiding is, het gevoel van rouw kan net zo diep gaan.

Een troosttraan maken, zet op een zachte manier transformatie in gang. Gemis blijft gemis, maar het creatief bezig zijn helpt te her-inneren. Helpt om verder te kunnen met je leven. Om weer te kunnen genieten en houden van.





Kom je een troosttraan maken, kijken we samen naar hoe rouw voor jou voelt. Is het gemis, is het verdriet, of voelt het voor jou nog weer anders. Bij dat gevoel zoek je de kleuren uit en maak je jouw troosttraan. Aansluitend doen we een korte ceremonie om je te verbinden met je troosttraan waardoor heling in gang wordt gezet.


Zielslichtjes

Dwaallichtjes, heten ze in de volksverhalen. Kleine vlammetjes in het moeras. Ieder vlammetje heette een overleden ziel die niet gedoopt was te zijn. Hoe het verhaal dan verder gaat, verschilt. Een druppel water erop en ze verdwijnen. Of ze lokken onschuldige mensen het moeras in met alle gevolgen van dien. Hoe dan ook, het zijn verhalen uit de tijd van het begin van het christendom, waarbij vooral schrik werd aangejaagd. De dwaallichtjes waren er al voor het christendom. Wat er toen over verteld werd, weet ik niet. De verhalen lopen nogal uiteen, maar één ding hebben ze gemeen: het vlammetje staat voor een overleden ziel. Zouden we daarom nog steeds een kaarsje branden voor hen die ons zijn voorgegaan? Of voor iemand die het moeilijk heeft?

Het vlammetje van een kaars, het heeft dezelfde vorm als een druppel. Maar de intentie is zo anders! Waar een druppel, de vorm van een troosttraan, om verdriet gaat, gaat een vlammetje om licht. Om hoop, om kracht in moeilijke tijden. Maak je een zielslichtje voor jezelf, dan verbind je je ziel met het Licht, werp je licht op de situatie zodat je verder kunt. Maak je een zielslichtje voor een ander, zeg je daarmee ‘ik zie jou’, of ‘ik wens je Licht en liefde’. Of…

Kom je een zielslichtje maken, kijken we samen naar jouw intentie. Bij de intentie waarvoor jij je zielslichtje maakt, zoek je de kleuren uit. Is je lichtje klaar, dan doen we een korte ceremonie om je te verbinden met het Licht en om je intentie kracht bij te zetten.

Praktische informatie

Zowel de troosttraan als het zielslichtje worden gemaakt door wol te vilten. Dat doe je door droogvilten. Je maakt een ruwe vorm en door er met een viltnaald in te prikken, vervilt de wol. In het hart van de vorm verstop je iets waardoor het een krachtvoorwerp wordt. Dan kunnen bijvoorbeeld kruiden zijn, of een klein edelsteentje.

Je kunt de workshop individueel doen, of aanschuiven bij een groepje.

Je kunt ook met een eigen groepje komen, als je een gezamenlijk thema hebt. Denk bijvoorbeeld aan een troosttraan of zielslichtje maken voor een overledene of om iemand een hart onder de riem te steken.

De workshop duurt individueel ongeveer 2 1/2 uur. Met een groepje ongeveer 3 á 3 ½ uur. De investering in jezelf is individueel € 80,00. Met 2 tot 5 personen € 70,00. Dit is inclusief materiaal, thee en koffie.

Kijk hier wanneer er een workshop gepland staat. Wil je een afspraak maken of meer informatie, mail me dan.