Het Loosterveld

van oude paden naar nieuwe wegen,
Nederlands sjamanisme

Elkaar tot zegen zijn

Christen zijn en ontdekken dat je heldervoelend of helderziend bent. Dat je helende handen hebt. Weten dat het binnen de kerk moeilijk bespreekbaar is. Of, zoals in mijn geval, sjamaan en christen zijn. Kan dat? wat als kiezen voor het één betekent dat je een wezenlijk deel van jezelf ontkent? Maar het is wel deel van wie jij bent. Kan het elkaar tot zegen zijn?

In mijn jeugd nam de kerk een belangrijke plaats in. Mijn vader was kerkorgelbouwer. Dus behalve de kerkdienst op zondag, kwam de kerk ook door de week ter sprake. Ik ging naar catechesatie, deed belijdenis. Onze kinderen werden gedoopt en gingen naar een christelijke school. Ik voelde me er thuis.

Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik helende handen had en heldervoelend was. En ik wilde er mee aan het werk, dus ik maakte het bespreekbaar bij de predikant. Die was niet direct negatief. Maar toen het sjamanisme op mijn pad kwam en we naar een andere woonplaats verhuisden, werd het een heel ander verhaal. Lang verhaal kort: ik werd buitengesloten omdat in ‘duivelswerk’ deed.

Toch bleef ik zijdelings betrokken, vooral in gespreksgroepen. Maar zelfs daar, in een gespreksgroep over bijna doodervaringen en zo nog meer, werd ik vakkundig de grond in geboord. Tot we naar Apeldoorn verhuisden. Daar was de gespreksgroep ‘Er is meer tussen hemel en aarde’. En daar was wel een open gesprek mogelijk. Met de toenmalige predikant, Ds Nico Sjoer, ben ik met die groep een meditatie avond begonnen. En ook met de nieuwe predikant is de groep nog een jaar actief geweest.

In de zomer van 2017 was op het Lorelei Vrouwenfestival het thema de twee Maria’s. Het bleek dat ontzettend veel vrouwen hetzelfde pad als ik hebben afgelegd. Maar waar ik het lijntje met de kerk nog heb, zijn zij het kwijt. En het wordt als een gemis ervaren. Vooral het niet meer gezegend worden kwam naar boven.

Ik heb dat voorgelegd aan Ds. Nico Sjoer. Het bleek dat hij iets dergelijks had gehad op een toerustingsdag. Het gesprek kwam op een bijna doodervaring en daarmee kwamen er verhalen op tafel over ‘die andere kant’, dat ‘er is meer’. Blijkbaar is er onder veel kerkmensen een behoefte om gehoord te worden.

Allebei hadden we zoiets: hier moeten we iets mee, maar wat? Het resultaat was de dag Elkaar tot zegen zijn, in het voorjaar van 2018. We hebben gemediteerd op een mooie tekst, er was ruimte voor gesprek. We hebben het hartlabyrint gelopen en zowel een sjamaanse als een kerkelijke zegen ontvangen. En in dit alles hebben we gelachen, gehuild en genoten.

Eigenlijk was die dag als een eenmalig iets bedoeld. Maar het werd zo goed ontvangen, dat we niet uitsluiten dat er een vervolg komt. Wil je graag op de hoogte gehouden worden? Mail me dan, dan krijg je bericht zodra het plan vorm gekregen heeft. En natuurlijk is het dan ook hier te vinden.